GEESTELIJKE GAVEN.  
Het boek GEESTELIJKE GAVEN behandelt diepgaand alles wat met mediumschap (channeling) te maken heeft. Het stoffelijke staat voortdurend met het geestelijke in verbinding. Zowel in het stoffelijke als in het geestelijke zijn zeven graden die van laag naar hoog tot een steeds hogere en verfijndere geestelijke ontwikkeling voeren. Mediumschap kan zich op talloze manieren uiten, bijvoorbeeld door helderhoren, -zien, -ruiken en -voelen. Het medium kan zich uitdrukken door taal (de directe stem), maar ook door schrijven en schilderen. Veel mediums hebben de gave van het genezen. Uitvoerig wordt uitgelegd hoe de meester van gene zijde hierbij een ondersteunende rol speelt.  ,,Het instrument (het medium) dient zijn meester en de mensheid; door het geestelijk contact kunnen er wonderen geschieden. Wanneer de gaven en het gevoelsleven tot eenheid komen, dan is een zieke opgenomen in de veilige handen van Christus, want een meester van deze zijde dient Hem. Ge kunt ervan verzekerd zijn, dat uw zorgen en ellende begrepen worden en ge niet beschaamd wordt in het vertrouwen jegens hen.... In GEESTELIJKE GAVEN is de schrijver zelf het medium van een meester van het licht, die zich Zelanus noemt. Duidelijk komt in het boek naar voren dat er in het mediumschap verschillende niveaus zijn. Zuiver mediumschap is zeldzaam: het aantal charlatans is legio. De schrijver waarschuwt hiervoor. Het boek geeft een diepgaande analyse van bijvoorbeeld de trance, de zeven graden van de slaap, het verschijnsel materialisatie en dematerialisatie. Verder gaat het uitgebreid in op de occulte wetten van de witte en zwarte magie, zowel in west en oost. GEESTELIJKE GAVEN biedt daarom een schat aan informatie voor iedereen. Hieronder een gedeel uit dit boek: 

DE PSYCHISCHE TRANCE. 
Van de geestelijke inspiratie komen we nu tot de psychische trance. Het afdalen in een gave is nu het beleven van de occulte wetten en het in verbinding komen met de astrale wereld. Hoe dieper h et medium de gaven beleven kan, des te schoner en rijker wordt de geestelijke wijsheid, omdat thans het volkomen éénzijn beleefd kan worden. Nu moet echter het gevoelsleven aanwezig zijn, of ge zijt niet geschikt voor deze gave. De occulte zekerheid treedt nu naar voren; door de psychische trance kunt ge weten wat van uzelf en wat van Gene Zijde is, deze gave schakelt onherroepelijk iedere eigen gedachte uit! 
Alle geestelijke gaven kunnen onder inspiratie uw eigen levensgraad ondermijnen, u heel veel leed en smart bezorgen. Door de trance is het occulte gevaar nog groter, omdat nu een geest geheel bezit neemt van uw stoffelijk en innerlijk leven en tot uw diepste weefsels en zielbewustzijn afdaalt, en omdat beide organismen volkomen uitgeschakeld moeten worden, willen wij op eigen kracht werken. Dit is het bezeten zijn van het bewuste of onbewuste weten, van de zieke of gezonde levensgraad voor ons leven, hetgeen u de ontwaking kan brengen voor uw leven, doch tevens uw ondergang kan betekenen want ge zult zweven tussen leven en dood. Ge zult geestelijke wijsheid ontvangen of het krankzinnigengesticht binnentreden. Die scheidingslijn wordt nu getrokken. De gaven hebben pardon voor u noch voor ons, ze vragen thans om beleefd te worden. Niet één mens van de aarde kan eraan ontkomen. U hebt deze begenadiging ontvangen, uw leven is op deze hoogte gekomen of ge moet aanvaarden dat ge hiervoor nog moet ontwaken, met alle verschrikkelijke gevolgen ervan. 

Wij kregen ons geestelijk contact op aarde doordat we deze wetten hebben leren kennen en dus al de gevaren voor onze mediums kunnen voorkomen. Het natuurlijke overwinnen van al die ellende hebben wij beleefd en thans kunnen we het leven van een medium overzien, wat noodzakelijk is willen we iets tot stand brengen. Het medium in onze handen is een kind van God en dat kind, zei ik u reeds, kan de hemelen betreden, omdat wij tezamen dienen! 
Maar de occulte wetten voeren u over de drempel van de geestelijke inspiratie ons leven binnen. 
Komen de geestelijke gaven tot volle ontplooiing dan zinkt uw eigen bewustzijn uit het organisme weg, maar zal bewust in ons leven zijn of onder het gebeuren inslapen, al naar gelang we dat zelf willen. Dit grootse gebeuren is dus niet meer dan het veranderen van uw eigen toestand. Ge laat anderen met uw organisme handelen, ge geeft u over aan hogere machten omdat ge weet dat de astrale wetten tot uw leven zijn gekomen, maar gaat zelf uit uw organisme en uw toekomstig leven tegemoet, waarvan u de wetten bewust of onbewust beleeft. Het bewuste inslapen is voor beide organismen; zowel het stofkleed als het zielenleven moeten het instellen, door onze concentratie bereikt, ondergaan en u bent in onze handen. 
Dat deze gaven in onze handen zijn is voor u als mens niet zó zeker, omdat de charlatans zich meester hebben gemaakt van de Grote Vleugelen. Maar die zekerheid willen wij u schenken en al die lieden onschadelijk maken, indien mogelijk zelfs bewust vernietigen, omdat tal van mannen en vrouwen er 'n smerig product van hebben gemaakt dat de heilige uitstraling niet meer verdient. 

Doordat de psychische trance al de gaven vertegenwoordigt, spelen deze lieden met leven en dood, doch intussen scheppen ze onnoemelijk veel kwaad en zij zijn als giftige reptielen niet willen wezen, ja, voor vele mensen als duivels! Deze zogenaamde mediums geven de goedgelovige de schamele weerspiegeling van het waarachtige, verkopen ons terwille van hun eigen bestaan, ze mismaken de gaven en bezoedelen ons leven. Van het hoogste goed aan u en ons door God geschonken, hebben zij een charlatan contact opgebouwd, een onmenselijk spel, dat door hén gespeeld wordt, maar waarvan wij ongewild deel uitmaken. Niet één van hen denkt maar een ogenblik aan Christus, - aan Golgotha - en aan al de christenen die zich hebben ingezet voor het geestelijke weten en de ontwaking van de mensheid. Deze charlatans gaan over lijken. Ze bedriegen bewust en onbewust, willens en onwillens, maar hun levens zijn gevaarlijk!
Deze onbewusten denken nu dat ze door geesten worden geholpen, dat Gene Zijde hen bijstaat omwille van hun duister bestaan. Ze willen met Gene Zijde te maken hebben en toch, ze schakelen ons leven en de wetten van God volkomen uit en gaan hun eigen gang. Deze mensen maken van de occulte wetten een gewoon pretje en daarvoor dient dan de psychische trance. Hun bestaan is schrijnend, onwetend, walglijk onwaarachtig, is levenloos. Het dode ik spreekt tot hen allen. We kunnen veronderstellen dat dit voldoende is voor de goedgelovige massa, doch dat is niet waar, want zij aanvaardt alles, omdat ze meent dat deze mannen en vrouwen een mooi werk verrichten. Maar het ogenblik is gekomen dat wij de goedgelovigen de ogen zullen openen, hun aantonen wat ze eigenlijk bezitten en door wie ze belogen en bedrogen worden. De Egyptenaren zouden zeggen: Zie deze Zon en ga in, gij onwetende. Wat voor hen betekent: Tot hier toe en niet verder!

Deze ongelukkigen spreken in trance, door het allerheiligste aan ons geschonken. Ze hebben het op zich genomen geestelijk ongelukkigen te helpen, die arme zielen voor korte tijd hun eigen lichaam te schenken. Deze worden dan door de wetgevende macht -- een aards leider -- toegesproken en daarna de hemelruimte ingestuurd met de belofte van beterschap. O, Christus toch! 
Dit zijn de eerste twee graden voor de gaven die naar de verheven macht grijpen, de eerste gevoelsgraden in het eigen bestaan, die echter geen gaven kunnen beleven omdat deze mensen niet te bereiken zijn. Hun onbewuste levens heb ik u reeds duidelijk gemaakt, al deze mannen en vrouwen komen niet van zichzelf los. En toch bezitten ze gaven? Voor kunst en voor de geestelijke gaven roept het eigen gevoelsleven hun het halt toe. Wetenschap of sport, het doet er nu niets toe, het gevoel móet aanwezig zijn of ge bereikt niets en elkeen kocht zich bewust gevoel, om daardoor boven anderen uit te blinken. Hier sprak ik al over, ik vertelde u van de occulte wetten en gaf u de bewijzen dat ge met uw eigen leven strandt als het hogere ik moet spreken. Ik heb u hiervoor de psychische trance moeten verklaren en u door het oude Egypte moeten aantonen hoe heiligend de psychische trance wel is en welke wonderen erdoor ontstaan. Nu zult ge beleven wat uw charlatans ervan maken! Hoe zij deze gave beleven komt eerst goed tot uiting als hun monden zich openen en het mismaakte woord volgens de wetten gesproken wordt. Ge ergert u dood aan hun vergrijp, waarvan de ellende niet te overzien is, maar die nu door ons zal worden belicht. Gij tast dan niet langer in het duister, ook zij niet, thans zullen ze mogen wéten! 

Ge weet al hoe diep de psychische trance is, hoe heilig dit goddelijke geschenk kan zijn, indien het door Gene Zijde als de Grote Vleugelen beleefd wordt. Deze lieden bezoedelen het evenwel. Deze dames en heren hebben het hoogste bezit van het oude Egypte op westerse wijze versjacherd en niemand kan hun het halt toeroepen. Deze eerste gevoelsgraden zijn daarom het kaf onder het geestelijke koren, dat door ónze mediums vertegenwoordigd wordt. En desondanks gebruiken ze de gaven voor hun doeleinden. Maar ze komen niet boven hun levens graad uit, hun eigen gevoeligheid is remmend en vernietigend afbrekend. De één wordt kunstenaar, een ander kan echter nimmer zijn hoogte bereiken, en zo zijn er mediums en charlatans. De laatsten hebben onze wereld verkracht! Kunst van de aarde kan niet nagemaakt worden wanneer het gevoel ervoor niet aanwezig is; dát kan alleen de kunstenaar. Maar de geestelijke gaven worden nagemaakt én tentoongesteld. Zelf dragen ze het uithangbord, de charlatans en dan leest ge: Hier is de bekende ziener, die raad geeft in alles! Kom toch, ik heb de gaven! Weer een andere persoonlijkheid geeft seances en stelt zich voor het onkruid aan deze zijde open.

Al deze mensen eigenen zich de gaven toe, want ze behoeven er niets voor te leren. En de goedgelovigen willen bedrogen worden. Aan de geestelijke weg kunnen deze mensen maar raak timmeren en hun schouders ophalen wanneer het bedrog vastgesteld is, omdat niet één mens in staat is hun het geestelijke hált toe te roepen. De goedgelovige massa is schuld van alles, maar daar hebben we weinig aan nu we weten, dat de mensheid voor deze wetten moet ontwaken. De ingewijde ergert zich dood - zoals ik u reeds zei - en kijkt door hun maskers, hij weet dat het bewust bedrog is. Anderen daarentegen vinden het gekregene prachtig. Jaren gingen er voorbij en de charlatans leefden zich uit en Gene Zijde werd door hen duizendvoudig ontkleed. En toch, géén van allen heeft zélf de naakte waarheid gezien of gevoeld, hun levens zijn ingeslapen, levend dood, maar toch verzekeren ze u dat ze de wijsheid hebben ontvangen. Het medium in de derde graad van het gevoelsleven kan niet eens de fysische trance beleven, wat willen nu de eerste graden beginnen? Duizenden van deze soorten leven er onder uw midden en voelen zich mediamiek, gaan in trance en beliegen en bedriegen u omdat ge onvoorbereid tot hen gekomen bent. U kunt nu niet door hun heenkijken, en ze weten dat en begrijpen hierdoor dat ge maar hebt te aanvaarden wat zij u brengen willen. 

Nu staat ge voor uw naald en hooiberg en moet ge sensitiviteit bezitten, wilt ge kunnen vaststellen waar het bedrog leeft en waar het goede. Het is mogelijk dat we u door onze kosmische helderziendheid zullen wijzen waar het ding ligt en dan hebt ge maar te tasten indien ge ertoe in staat bent, want velen van u zijn geestelijk verlamd en kunnen geen hand uitsteken. Foei toch, denk niet dat wij ons vermaken om de onnozelheid van het aardse karakter. In ons is heilige ernst, om uw gevoel voor ons leven wakker te maken doen we alles, hiervoor geven we ons beste ik.
Ik zal u voor de ernst van het leven moeten zetten en u moeten aantonen, hoe schrikbarend het mediumtal is toegenomen, wat u de weg naar het hoogste versperd heeft. Deze obstakels ruimen wij voor u op, want we ontleden voor u het bedrog in trance, gepleegd door jong en oud, rijk en arm, bewust en onbewust, willens en onwillens, naar eigen aard en eigen gedachte. Mannen en vrouwen worden ons geopenbaard, zullen hun taak op aarde leren kennen, vaders en moeders van kinderen moeten aan een geheel ander werk beginnen, omdat God het wil! Hoe er geseanceerd is door hen, bedrogen is door hun eigen wil, grenst aan het ongelooflijke! 

In alle landen wordt er geknoeid, duizenden mensen vergrijpen zich aan de astrale wetten en de geestelijke gaven, ook in uw land is het indroevig en erbarmelijk slecht, en dit alles doordat de massa zoekt, God wil leren kennen en zich wil verzekeren van een eigen hemel. Omdat het bedrog zich zo eenvoudig aandient en te bespelen is, hebben zich tal van deze lieden meester gemaakt van de Grote Vleugelen en zien en horen, wat niets te betekenen heeft omdat het Westen zich volmaakt kan bemantelen. Het westerse kind gaat over lijken en dat willen we thans voorkomen. Nu die mensen weten dat het leven na de dood voortgaat, willen ze het directe contact bezitten, maar of ze deze gevoeligheid in zich dragen, weten ze niet. Dat gaat hun ook niets aan, de gaven zijn immers voor elkeen. Dit zijn de mensen die medium willen zijn. Ze voelen iets, maar dat voelt uw hond en kat ook. Ze beleven hun eigen instinct en denken nu dat het begaafdheid is! 

Anderen voelen zich tot het mediumschap geroepen doordat Christus hen voor het astrale leven heeft geopend en daarom willen ze binnentreden, anderen volgend die hun voorgingen. Door hun geloof en bewustzijn kwamen ze tot deze stap; de kerk kan hun geen geestelijk voedsel schenken, spreekt liever over een God van verdoemenis en zo en daarom zonderen ze zich af en gaan zoeken.
De sensitieven onder hen met iets van de nonchalance in zich omtrent God en eerlijkheid, klampten zich aan de geestelijke gaven vast en werden medium. Hiervoor behoefden ze maar hun ogen te sluiten. Maar de meer bewusten onder hen voelden al spoedig dat er geen gevoel in hen aanwezig was om deze hogere zaken te beleven, de meer lagere graden echter grepen toe en wáren het. In hen was geen geloof, geen greintje van dat, wat het andere kind van God voor bedrog behoedt. Het werden de gevaarlijksten op de occulte weg en ze behoorden van dat uur tot de bedriegers, die met hun giftig levenssap anderen ombrachten. Hun instinct had geen betekenis voor onze wereld, ze streefden naar het psychopathische gebeuren, doch voelden het niet, begrepen er niets van, maar verkochten het als oprechte levenswaarheid. 

Hiervoor behoefden ze de ogen maar te sluiten en het woord vloeide over hun lippen en ze spraken in trance, anderen leenden hun lichaam eventjes en dan konden ongelukkigen van onze zijde geholpen worden. De goedgelovigen beleefden deze zittingen en, onvoorbereid als ze waren binnengetreden werden ze bedrogen en buiten de zo begeerde hemelen gesteld. 
Al deze mensen zochten tevergeefs naar God en naar de schatten des hemels, want hier waren geen trancemediums aan het woord; zotte klap werd hun verkocht door lieden die zich de gaven hadden toegeëigend. Al die mensen dachten met Gene Zijde in verbinding te zijn, gekomen, doch spoedig bleek dat het woord geen betekenis kreeg, een lege vertolking vertegenwoordigde van het eigenlijke, hét echte dat achter de sluier leefde en dat zij zochten. Was dit nu Gene Zijde? Werd er door een meester van Gene Zijde zó gesproken? Is dat nu een medium? Teleurgesteld keerden ze huiswaarts. 

Hun innerlijk leven begon te denken, de waarde te schatten van hetgeen werd gezegd, en dra kwam het eigen verzet tot ontwaking. Ze begrepen het, dit was een charlatan, deze mens had zich de gaven toegeëigend óf er bestond geen leven na de dood. Immers, was dát nu geestelijke wijsheid? 
Maar heel veel van deze zielen weten niet beter en vinden het gebodene hemels. Nog niet bewust van hun netelige positie gingen ze zonder argwaan hun teleurstelling tegemoet die straks moest komen, want dit bedrog zou tóch eens ontmaskerd worden. Deze mediums kunnen zich alles toe-eigenen wat ze maar willen, toch komen ze nimmer boven hun eigen gevoelsleven uit, dat hun eens het halt zal toeroepen. Hun eigen wereld houdt hen gevangen en het zijn de wetten van ons leven en die voor de geestelijke gaven die hen zullen brengen tot het hoofdbuigen, het heilige neerknielen aan de voeten van de meester. Niet iedere hond kan voor politiespeurder dienen, en dit geldt eveneens voor deze tweede graad mensen die medium willen zijn. De levensgraden van u als mens zullen het u zeggen of de mediamieke sensitiviteit is bereikt. Nu die niet beleefd kan worden spelen deze mensen met de wetten van leven en dood. 

Het merendeel van de mensheid staat thans voor het geestelijke leven open, want Christus kwam ervoor naar de aarde en van Zijn leven willen al die mensen meer weten. De bedoeling is om voor apostel te spelen want dat is hun hemelvreugd, dat gaat ver weg en is de moeite waard; met wat minder zijn ze niet tevreden. Het gaat hen er om iets in deze benarde maatschappij te zijn, voor anderen te doen, maar daarvoor is het woord nodig. En nu ze dat zelf niet bezitten, spannen ze onze wereld voor hun geestelijke karretje en roepen hun doodgegane dominees toe te trekken, want ze hebben haast. Waarheen gaat een dergelijk span? Nu zijn ze iets geworden, men buigt voor deze levens. De massa ziet hen als de eerstelingen die voor Christus de leeuwenkuil ingingen, zich offerden. Maar het bloed dat deze charlatans door de aderen stroomt, is walgelijk slecht, is vergiftigd, omdat ze zélf weten dat het gevaarlijk spel bewust gespeeld en het geestelijk vandalisme beleefd wordt. Kent ge hen niet? Kunt u zich een beeld vormen van deze ontheiliging, nu ge enigszins voorbereid zijt op het grote gebeuren? Ik denk van niet, want hiervoor is nodig dat ge de wetten kent en vooral de gaven, en wel die der helderziendheid - in derde en vierde graad - of ze bedriegen u. Hun loslippigheid grenst aan het ongelooflijke, het zijn ware toneel successen. De psychische trance gaf hun deze mogelijkheid om de goedgelovigen te bedriegen en van zichzelf iets te maken, waardoor ze onherkenbaar werden voor het onbewuste ik. 

De trance is een masker, toch moet ge erdoorheen kunnen kijken. Die mensen willen de geestelijke gaven bezitten en weten niet dat wij haar in handen hebben gehouden om al dit bedrog te voorkomen. Ze verkondigen u astrale wijsheid, ze zijn helderziend en helderhorend en verbinden u met uw geliefden, zo zeggen ze, doordat ze zich openstellen voor het geestelijke contact. Toen deden ze iets, en nu waren ze in het geheel niet meer te herkennen, het medium ging in slaap. De ogen vielen dicht, het stoffelijke gesnurk werd gehoord, en ontkent u nu maar eens dat zij geen mediums zijn! 
De spiritisten hebben hieraan zélf schuld. Ze hebben hun deuren voor deze charlatans geopend, ze lieten deze bedriegers en bedriegsters in het openbaar optreden, want de leden van hun vereniging moesten iets beleven, anders liepen ze weg en konden ze hun deuren wel sluiten. Maar dan was het ook uit met hun dictatorschap, het iets willen zijn door anderen, wat niet in hun bereik is op eigen kracht. En ook déze vertegenwoordigers van het spiritistische leven zagen niets van het bedrog en noemden de vertoonde kunsten zelfs vrij goed. Zij zouden maken dat deze charlatans konden terugkeren. 

Als begonnen wordt, strompelen de trance mediums de zaal binnen, al vrijwel in slaap en onder de begeerde invloed en nu zullen wij als astrale wezens tot de aanwezigen komen. Maar het geestelijke woord liet lang op zich wachten. Het gekreun en ogenknippen van die mediums hebben de toeschouwers al leren kennen en het zegt hun niets meer. Ze wachten op het geestelijk woord, dat echter niet gesproken wordt. Het medium staat achter de spreekstoel naar adem te snakken - nog is het even wachten - de toehoorders vragen zich af of het nu komt, maar neen, het is alweer zesdehands! Altijd en eeuwig hetzelfde. Het is weer onbeholpen, er zit geen wijsheid in die preek. Zijn ze hiervoor hun kerken uitgelopen? Wordt door deze mediums het eeuwige leven vertegenwoordigd? Of? Neen, dat kan niet, want wie zal zich aan deze heilige zaken vergrijpen? En toch, geachte lezer, het gesnak naar adem en dat zielengekreun is geestelijke na-aperij! 
Het naar adem snakken wil zeggen dat de ziel van het medium, plaatsmakend voor ons leven als de astrale persoonlijkheid, het stoflichaam gaat verlaten. Nu neemt de geestelijke leider het organisme over. Dat afscheid nemen van het lichaam kost kracht, denken de charlatans. De aanwezigen moeten echter zien dat het niet zo eenvoudig is, en ook al worden er door het medium en ons tal van astrale wetten beleefd, dit dikdoen en aanstellerige gedoe is prullerig en onmenselijk. Maar voor hen heeft de trance een aanvang genomen. Deze mensen apen na hetgeen een medium in het begin van de ontwikkeling soms beleven kan als het tegenwerkt. Dit is dus onontwikkeld zijn, het ervaren medium heeft er geen weet van, want voor ons is het kreunen kracht verspelen. Het zenuwstelsel reageert nu tot vijfentwintig procent, de hartslag mindert en dat verliezen van kracht, het loskomen van het organisme brengt deze verschijnselen voort bij onontwikkelde mediums. 

Deze mensen denken nu dat het juist een beeld geeft van de eigen krachten en willen nu de toehoorders imponeren. Hoe gebrekkig hun 'trance' is vanuit onze wereld gezien, daarover is waarlijk een toneelstuk te schrijven en ge zult gieren van het lachen, zo onbeholpen zijn hun frases. Maar het gaat ons om de heilige ernst van dit gebeuren en om het versjacheren van de Grote Vleugelen. 
Onverwachts, ontdaan van elk aanstootgevend gevoel, nemen wij het menselijke organisme over. We kennen vele mogelijkheden om tot eenheid te komen, deze lieden slechts één mogelijkheid, ze beleven hun snurk en gekreun methode en komen er niet van los. Het publiek of huiselijke kring moet dan zeggen: De geesten zijn in aantocht.  
Wij zeggen u en zullen u aantonen dat we deze onhebbelijkheid onherroepelijk willen voorkomen want het is kracht verspelen voor niets; we nemen de organische stelsels op volle kracht over, zijn nu één met het medium, en het stoffelijke bewustzijn komt in ons bezit. Nu laat het ontwikkelde medium zich volkomen los of het deugt niet voor deze gave, want er mag geen reageren aanwezig zijn, die wil is niet te overwinnen, zodat wij machteloos staan. Door het gevoelsleven van het medium komen wij tot de geestelijke eenheid; als voor het schrijven en spreken stellen we ons in op de wetten voor de occulte problemen, die we hebben moeten overwinnen. Ons instellen op de stemorganen volgt en wij zijn gereed om te spreken. Onze mediums kreunen niet, kunnen hoogstens het 'vaarwel aarde' in gedachten uitroepen, maar meer ook niet, want ze zijn los van het stoffelijke mechanisme. Omdat wij de organen soms even aan onze concentratie moeten gewennen, zuchten we nu en dan even, maar dat heeft weinig betekenis en wordt meestal niet opgemerkt. 

In het oude Egypte konden de zieners het uittreden volgen. Wee hem, die dacht komedie te kunnen spelen, deze priester moest zich na de trance zelf kunnen verdedigen, of hij werd een prooi voor het wilde dier. Het gekreun had voor hen geen betekenis, men wilde zuiver geestelijk beleven en ontvangen, onzin verkopen duldden de hogepriesters niet. Die verschijnselen waren voor hen de verzwakking van de gaven en het bezoedelen van de occulte wetten en behoorden het onrijpe mediumschap toe. Het was voor velen het geestelijke vermaak van een priester, die echter onder verkeerde invloeden stond. Nu werd er over dit leven beslist en de kastijding toegepast. 
Egypte waakte over de geestelijke gaven, over het geschenk van de goden, in de priesters leefde heilige ernst. Wanneer ze met de ruimte verbonden zouden worden en de God van hun Tempel zou spreken, hadden ze het eigen weten en denken volkomen in hun macht en waren ze gereed om te ontvangen. Men behoefde hun niets wijs te maken, allen waren meesters op hun eigen terrein. 
De westerling kan geen controle toepassen, maar wij zijn gekomen om u die wapenen tegen het bedrog te schenken. Nu kunt ge uw charlatans onschadelijk maken, het geestelijke weten wordt u thans geschonken. U moet weten dat een charlatan gekortwiekt is en niet hoger kan gaan dan het eigen gevoelsleven aan kracht bezit. Indien u hem dan ziet fladderen, begrijpt ge dat hij moet neerstorten. Hij zal daarna misschien ondergronds z'n praktijk voortzetten maar dan hebt u van hem geen last meer. Hij kan nu uw leven niet meer bezoedelen, uw heengegane liefde niet afbreken, en het over lijken gaan is uitgesloten. U geeft hem nu de gelegenheid niet meer om stukken en brokken te maken van dit heilige bezit! 

Dacht u waarlijk, dat Gene Zijde de goede mediums deze hocus pocus liet beleven en van ons heilige éénzijn een laag-bij-de-gronds toneelstuk maakte? Dat wij hen als het ware geestelijk en stoffelijk zullen aftakelen en nog voordat we beginnen de ribben zouden laten breken? Dit nietszeggende spel, het aanstellerige goedkoop doen, heeft voor ons geen betekenis en behoort tot de geestelijke afbraak. U leert hierdoor juist het negatieve kennen, het onwetende, het gezoek naar de wereldlijkheid. Deze mannen en vrouwen vergeten dat de astrale wetten dergelijke poespas niet toelaten. Ze beleven hun speelgoed, maar verkrachten ons leven erdoor. 
Door deze lieden kan geen geest van het licht tot u spreken. Onder al deze mensen is niet één medium in onze handen; deze handelen zélf, willen iets zijn voor de aarde, maar moeten het vleugellam zijn aanvaarden. Deze onbewuste mentaliteit is reeds door zichzelf gekortwiekt, wij behoeven dat niet eens te doen, maar ge moet de occulte wetten kennen of ge kijkt niet door de opgezette maskers heen. Nu behoren ze tot het ondierlijke leven, want een dier zou zich niet vergrijpen aan deze schatten, en het is geen wonder dat een goedgelovige het ook niet aanvaarden kan dat hierin bedrog gepleegd wordt. En toch, ze bedriegen en beliegen u, ze gaan over het lijk van uw eigen kind, wij zullen u dat aantonen, want hun praktijken zijn onbekend. We kregen jaren de gelegenheid om hen te volgen en kunnen nu het volle licht laten schijnen over hun bedrog. 

Of ze zich ook ontwikkelen in de wetten van de wedergeboorte, het helpt hun niet, vroeg of laat vallen ze tóch! Ze verkwanselen geestelijk licht en bewuste hemelen, maar dat kost u geld, om niets gaat de zon op. Hun meesters zeggen dat, geestelijke leiders, maar ook die zijn levend dood. We weten het, deze mensen zijn niet te bereiken en praten zelf! 
Maar ze lopen zich tegen de astrale wetten te pletter, onze wijsheid kan hun immers niet zomaar geschonken worden? Ook dit is alweer een wapen in uw hand, ge kunt hun levens peilen. Gaan ze in trance, dan spreekt Gene Zijde van achter dat masker tot de aarde, maar het oord is angstig beknabbeld door het lage ik, is muisachtig mismaakt e n heeft geen bezieling. Het leven is eraan ontnomen, levend dood is deze geestelijke vader of moeder die aan u iets te zeggen heeft. Ze grasduinen in de occulte wetten en de geestelijke gaven, maar weten niet dat dit oerwoud hen verzwelgen kan, ze bewandelen die paden en kijken naar het groen, doch steken er zelf niets van op; het is het geestelijke voer voor hen die aanwezig zijn. Ze worden ervoor betaald of doen het om te dienen; maar hoe dan ook, ze breken meer af dan dat ze opbouwen. En de toehoorders wachten, velen denken: Dat zijn mediums? Anderen willen tegen zichzelf zeggen: Die mensen hebben geen gaven, ze liegen en bedriegen. Maar dat kan niet of hun leven zou een vloek betekenen. Zo is het, ze zijn een vloek voor u en voor velen.

Ze hebben het over het akker wieden, het onkruid verwijderen in het eigen levenstuintje, alles opnieuw groeperen en rangschikken, voor orde en tucht zorgen, en niet naar het tuintje van buurman en anderen kijken, verdergaan en steeds hoger willen, maar met al hun gepraat komen zij niet boven de preek van uw dominee uit. Ze hebben hun baard laten groeien en vinden het vreemd dat de mensen daar niet meer ontzag voor hebben. Droegen de apostelen geen baard? Zij dragen er ook één, deze mannen, maar toch worden ze niet verafgood. Naar hen wordt smalend geluisterd! Hun preek bleef onder het aardse bewustzijn. 
En zo is het, door hen spreken geen geestelijken der aarde, uw eigen dominees kunnen het beter. Die geesten van hen moeten doodgewone stervelingen zijn die hun studie volkomen hebben vergeten, denken de ontgoochelde toehoorders. Maar het is heel anders: Deze mensen hebben zich niet alleen de gaven toegeëigend, doch ook nog het leven van deze dominees, die nu bezoedeld worden. Dit zijn napraters, mensen die nergens ontzag vaar hebben, anders vergrepen ze zich niet aan de gaven en aan het leven van een ander die overgegaan is en zich niet kan verdedigen: Dit is het ergste wat er is. Wij tonen het u, opdat ge zijt voorbereid. 

Grote God, roepen velen, hoe kan het toch? Is er wel een leven na de dood? Waarom spreken die geesten niet over het astrale leven? Nooit kamt er één woord over het astrale bestaan waarin ze leven en waarvan wij verlangen meer te weten. Nu zitten ze naast hun spiritistische zusters en broeders en deze beweren dat dit medium heel goed moet zijn. Spreekt Gene Zijde af...? De spiritisten weten van het echte of verkeerde niets af, ook al doen ze alsof ze het weten. Ze zien niet dat ze bedrogen worden. Zij laten deze bedriegers op de goedgelovigen los en vragen zich niet af wat die mensen ervan denken, ze komen niet tot deze opbouwende gedachten, zij weten het! Ze worden zélf bedrogen, maar zien het niet doordat ze bewierookt worden. Ze vertegenwoordigen onze wereld en ze dienen, denken ze, in werkelijkheid echter breken ze meer af dan dat ze opbouwend werken. Ook die zielen zijn nog levend dood! 
Gene Zijde komt thans om ook hun de ogen te openen. Of hebben ze gedacht dat hun spel met leven en dood niet gezien is? Gene Zijde heeft hen niet vergeten, ze worden nu daar ons belicht en ze leren zichzelf wellicht kennen. 
En uw charlatans als menselijke hyena's waarschuwen wij om met hun bewust bedrog op te houden, en de onbewusten raden we aan zich af te vragen wat ze eigenlijk doen, want het leven na de dood stelt hun voor de Goddelijke Wetten! Ze moeten ophouden de persoonlijkheid van hun dominee te bezoedelen; deze levens willen met rust gelaten warden en doen ze dit niet, dan zullen ze beleven dat er toch nog verdoemenis is, ook al komt het verbleken van hun eigen levensgraad dan door henzélf tot stand. Die mannen en vrouwen, die heilig willen doen, moeten dat maar proberen door hun ellendige zelf en niet door ons leven, ze moeten zich inkrimpen of de astrale kramp doorboort hun leven en slokt hun bewustzijn volkomen op, maar dan zijn ze ziende blind en niet meer op aarde. En dat kan plotseling geschieden, want God kent hun gespot! 

Er zijn maar enkele goede mediums op aarde, geachte lezers, maar die bewusten hebben u iets te zeggen, want a1 de psychische gaven kunnen wij door dit gevoelsleven tot werking brengen. 
Op uw grote aarde leven hoogstens vijf van deze instrumenten. De rest van al de duizenden anderen beleven bewust en onbewust bedrog. Maar in de steden leven zeker honderden mediums, die zich loslaten op de goedgelovigen en het evenwicht van deze zielen verstoren en ongelooflijk veel kwaad doen. Als hongerige jakhalzen werpen ze zich op de geestelijke gaven en op datgene wat wij aan onze instrumenten hebben doorgegeven. Zij hebben hun deel daarvan genomen en verkocht om zich een goed bestaan te verzekeren. 
Deze lieden vertegenwoordigen thans de Grote Vleugelen, maar in die onbeholpen handen blijft er niet veel van het goddelijke geschenk over, dat eens door de allergrootsten van het oude Egypte op kosmische wijze gekend en beleefd is. Door hen is het heilige wonder dierlijk verkracht. Het echte medium staat voor de krankzinnigheid, want de occulte wetten voeren u van de aarde weg en maken u los van het eigen ik. Maar deze mensen voelen er niets van en willen er ook niet mede te maken hebben, ze spelen voor geestelijke, ze voelen zich dichter bij Christus dan wie ook. God kent geen verdoemenis, zij verdoemen zichzelf voor lange tijd, als hun dit maar duidelijk wordt. Het medium in het oude Egypte werd een prooi van het wilde dier indien het zichzelf of de gaven bezoedelde. Uw charlatans doen jaar in jaar uit niets anders. Het is hun bestaan geworden. Maar het giftige reptiel moest in het oude Egypte over die levens beslissen. Als Amon Ré hun geen genade gaf, waren ze onherroepelijk verloren. Maar stonden ze in hun recht, dan hielpen de Goden hen. En waarlijk, velen werden geholpen, de dieren waren hun vrienden en zo mak als uw schoothondje. Ze sloten vriendschap met het giftige serpent en toonden aan dat ze onschuldig waren aan het geestelijk bedrog dat door hen gepleegd werd. Egypte waakte over deze heilige zaken, totdat ook hun bewustzijn, moed en kracht gebroken werden door het kwaad. 

De westerse charlatans doen het anders, ze volgen een eigen weg. De mannen laten hun baard groeien en de vrouwen bidden wat meer, en beschermen zich met het gezegende kruisje. De baarden doen apostelachtig aan, het kruis voert hen naar de deemoedigheid terug, die, ongevoelig als ze zijn, niet hun deel is, maar waardoor ze respect afdwingen. De vrouwen werken met Christusbeelden en het blijde uitstralende levenslicht, dat géén van de toehoorders kan bekoren, maar afschrikt. Men doorziet het bedrog, doch komt niet tot handelen.
In uw eigen tijd kunnen mediums niet op brandstapels neergelegd worden, maar deze lieden verdienen niet anders! 
Ik volgde twee van deze charlatans op aarde, terwijl ik mij voor mijn taak gereed maakte. Ze hadden er geen erg in dat ze door Gene Zijde gevolgd werden, daaraan denkt trouwens niet één van hen, zo zeker voelen deze mensen zich. Ze storen zich aan niets en gaan rustig hun gang. 
De eerste is een onbewuste bedrieger, hij weet niet beter en denkt gevoel te bezitten om als medium te kunnen dienen, maar de andere bedroog bewust. Toen deze de gedachte kreeg om voor medium te gaan spelen liet hij eerst zijn baard groeien, want dat stond apostelachtig. De eerste sprak tot zijn schare en was niet in trance, doch sloot de ogen en ging voor de toehoorders in slaap. Nu sprak door hem een astraal dominee, die zijn aardse leven met het eeuwige had mogen verwisselen. Het ging een tijdlang goed, totdat de aanwezigen er genoeg van kregen en hem voor een lege zaal stelden. Voor die mensen kon 'n aardse dominee het beter. Deze man had hun niets nieuws te vertellen, de preek bleef onder het normale gehalte. Dat onkruid wieden in eigen tuin was al zo oud als de mensheid, dat geloofden ze nu wel. Waren ze hiervoor uit hun kerken gelopen? De geestelijke dominee liet hen zingen en dat scheen hun thans belachelijk toe. Ze vroegen zich af of deze man in zijn nieuwe leven niet anders deed. En van de preek vielen ze in slaap. Ook de andere man, die voor medium wil gaan spelen, is aanwezig. Het is een type dat alles weet en niets tot stand brengt. We volgen hem, met mij enige dominees (die reeds zijn overleden) wier leven ze bezoedelen. Het begon eigenlijk als volgt. 

De eerste had op een zondag een preek door de psychische trance gehouden en wilde huiswaarts keren. De ander vroeg hem op nonchalante wijze: Wat heb je vanmorgen verdiend? 
Deze, een grote jongen, maar levend dood, goedmoedig en erg kinderachtig, voelt zich overbluft en zegt: Nou, laat eens kijken, vanmorgen had ik twintig gulden. Twintig gulden, herhaalt hij nog eens en is tegelijk weg. 
Wat vreemd, denkt het grote kind, wat wil die man van mij? Hij sukkelde huiswaarts, denkend over de onverwachte vraag, maar komt niet achter het probleem. Hij stelt zich op zijn leider in, maar ook die zegt niets en dan houdt hij het er maar op dat het nieuwsgierigheid van die ander was, meer niet. 
Maar de bewuste bedrieger komt intussen tot grote plannen. Hij zegt tegen zichzelf: Moet je daar nu 'n studie voor maken? Wat willen die dominees eigenlijk? Dit is niet eens moeilijk. Ach, hoe zongen die spiritisten fijntjes? Dat is heerlijk en ik behoef niet zoveel te zeggen. Wat bidden en heel veel zingen en de uren vliegen voorbij. Daarna centjes tellen. Wat die sufferd kan, kan ik zeker. 
Wij volgen hem en zien dat hij een week lang over de bijbel gebogen ligt, hij wil zich gereed maken voor een morgendienst. Kernachtige woorden en leuke gezegden moet hij in zich opnemen, want dat slaat in. Hij mag die niet vergeten, anders zouden ze gaan denken dat hij geen dominee is en dat moet niet. Hij moet beslagen ten ijs komen. Maar die spiritisten eisen niet zóveel, ze weten niet beter.

Wat nu? Thans komt het aardse weten voor de dag, in de persoon van de man die deze zittingen leidt. Hij heeft her woord en stelt vragen aan de ongelukkige geest. Hij bidt met de ongelukkigen, geeft hun raad en doet als een biechtvader. Dit is zijn taak en hij weet veel van de wetten, is een occult geleerde en van hem gaat eigenlijk alles uit, hij is hier de man. Hij kent Gene Zijde, hóe weet niemand, maar ook dat is een gave. 
Wat? zegt de aardse leider, wil jij een borrel hebben? Wil jij 'n borrel hebben, vraagt hij nogmaals en wacht af, hoe het medium als dronken man zal reageren. Hij meent te voelen dat het een dronken matroos is. Maar hij zal dit ongeluk wel klein krijgen. Ik moet 'n borrel hebben, vraagt de ongelukkige opnieuw en zingt neuriënd een matrozenliedje. De leider reageert weer en zegt: Kalm aan wat, mannetje, je bent hier niet in een kroeg. 
Het medium moet nu antwoord geven, daar is het wachten op. Maar de dronken matroos wringt zich tussen de aanzittenden en kijkt ze één voor één dronkenmansachtig aan. Hij haalt zijn schouders op en zegt: Een saaie boel is het hier, dat moet ik je zeggen.
Het medium staat nu in hun midden als ' n dronken man kan doen, trekt lelijke gezichten en kijkt loensachtig, hikt ook nog en is echt dronken. Ik wil 'n borrel hebben, versta je dat, man? 'n Borrel wil ik hebben en gauw ook of ik slaat de boel kapot. 
Nu wordt het menens. Het is de matroos heilige ernst, dat is hem aan te zien. De leider scharrelt om hem heen, is voor en achter hem, maar dit spel valt niet in de smaak van de matroos en hij zegt nu: Wat moet je toch, ventje, geef me liever 'n borrel. 

Hij kijkt Om zich heen, neemt de omgeving in zich op en vraagt quasi nieuwsgierig: Waar ben ik hier? Waar ben ik? Het medium kijkt de kring rond, knipoogt tegen allen, maar de aanzittenden voelen zich huiverig en zitten doodstil. Maar ze volgen met belangstelling het drama dat hun opgediend wordt. Ga eerst eens rustig zitten, zegt de leider, dan zal ik je alles vertellen. 
De dikke (vrouwelijke) matroos - het is geen gezicht - strompelt naar haar plaats toe en gaat zitten. Benen van elkaar, echt matroosachtig. Ze zit er nu stil en onverschillig bij en de aanzittenden voelen zich opgelucht. Maar ze weten ook, wanneer ze hem redden is er weer een steen op het dak van hun geestelijke woning gelegd. Hierdoor bouwen ze zich een eigen paradijs. 
Nu spreekt de leider haar toe: Je moet naar me luisteren, vriend. Waar kom je vandaan? Wie bracht je hier? Weet je dat niet? Heb je daar niet op gelet? Heb je niet gezien, wie je naar hier bracht? Dat moet je toch gezien hebben? 
Een gek gevraag is het en de matroos heeft gelijk met te zeggen: Man klets niet! Maar dan horen ze een innerlijk gebrom en ze maken er uit op: Een vent met licht bracht me hier. En daarna verstaanbaar: Wat moet je ervan? 

De leider is geraakt door dat 'vent' en dat nog wel over hun geestelijke leider, hij kan dit niet goedvinden. Hij roept triomfantelijk uit: Juist, heel goed, mijn beste man, dat is het; Maar dat is geen vent! Dat is een meester! Een beetje ontzag voor Gene Zijde. Dat is een geest van h et licht. En die bracht je naar de aarde, naar ons toe, want we moeten helpen. En wij willen je helpen, zie je. Je moet nu eens goed naar mij luisteren, vriend.
Ik luister wanneer ik dat wil, versta je, man? zegt het medium. Ik wil muziek en 'n borrel hebben. En nu opschieten, geen geklets meer. De leider weet geen raad meer, dit is 'n lastige. Hij suft wat en de matroos schreeuwt hem toe: Vooruit nou, sta niet te suffen, schenk eens in. En nu tegen de heer des huizes: Kom, kerel, geef me 'n borrel.  
De heer des huizes blijft waar hij is, maar de matroos komt in de kring en zegt dat het een schijnheilige boel is. Hij slaat met z'n armen naar de leider, voelt zich wild worden en er ontstaat een gevecht. Enige van de aanzittenden, de mannen en de leider rollen al over de grond, maar de matroos is heel sterk. De anderen vliegen achteruit om zichzelf te beschermen. Mannen en vrouw rollen over elkaar heen, nu ligt de vrouw onder en toch wringt ze zich los, alsof ze de duivel zelf is zo slingert ze de mannen van zich af. Maar de leider bespringt haar van achteren en krijgt nu de matroos op de grond. Hier heeft de matroos niet op gerekend, vier tegen één is wat veel en hij geeft zich maar gewonnen. Toch wil hij nog 'n borrel hebben, maar de leider duwt hem naar in plaats terug. Nu heeft hij wat te zeggen.


Kijk nu eens, beste man, wat je gedaan hebt? De kleren van het medium zijn stuk en dat is jouw schuld. Dat heb je nu van je dronkenschap. Het is schande. Kijk vriend, dát gaat niet langer zo! Hier moet verandering in komen. Je bent bij ons gebracht om geholpen te worden en dat willen we dan ook bereiken. Weet je dat je op aarde gestorven bent? 
Die is raak, de matroos schrikt, het is te zien en te voelen. Gestorven? lezen de aanzittenden van het gelaat, maar meer geeft het dronkkenmansgezicht niet te lezen, doch de leider voelt dat hij zijn kans krijgt en gaat verder. 
Wis en zeker, beste man, je bent gestorven. Je bent dood. Hier op aarde gestorven en in een ander leven binnengetreden. Nu is er een geest van het licht tot je gekomen, die je heeft geholpen en naar hier gebracht. Je moet nu aan een ander leven beginnen. Je moet leren bidden, mijn beste, en je hoofd buigen voor God. Een ander leven wacht je. Voel je dan niet, man, dat je in een ander lichaam leeft? Begrijp je niet dat dit lichaam je geleend is? 
Ook die woorden zijn raak - voelen de aanzittenden - de leider is goed, hij weet het. De vrouw in trance lacht smakelijk om de preek en haar gelach is aanstekelijk voor de leider, ook hij moet zijn lach tonen, even maar, want alles is toch te ernstig. De matroos heeft iets te zeggen, ze voelen het. 

Ruw en scherp, eigenlijk rochelend zegt de man: Loop naar de duivel met je geklets, ik leef immers? Nu is het woord aan de leider, hij spant zich in, hij weet nu dat het moeilijk is. Hij bekijkt het menselijk gedrocht sarcastisch en schudt het wijze hoofd, maar zegt: Voel je dan niet dat je in een ander lichaam leeft? Voel je niet, herhaalt hij, dat dit lichaam niet van jou is? 
De matroos komt nu in de ban van dit gevoelige woord en trekt met z'n schouders, hij voelt zich op de vingers getikt. Hij treuzelt nog, maar dan wil hij er meer van weten. Hij betast het lichaam, bestrijkt zichzelf, onderzoekt scherp de lichaamsvormen en denkt na. De aanzittenden volgen dit onderzoek en denken er het hunne van, ze weten nu dat het winst oplevert. Deze wetenschap, voelen ze, moet hij eerst verwerken. Ze volgen het tafereel met spanning en zijn nieuwsgierig wat het einde zal zijn. Zal dit zieleduister nu aanvaarden? Zal dit dronkemansleven tot het begrip komen dat er meer is tussen hemel en aarde dan ' n borrel. Ze bespieden hem, dringen door tot achter dit masker en begrijpen. Spannend is het. Ze horen hem zeggen: Wat gek, wat gek toch! 
Weer volgt dat betasten en het zoeken naar de waarheid. De leider voelt zich tevreden. Ze knijpt zichzelf, het vrouwelijke wonder en zegt nu: Ik ben een vrouw! Ik ben een vrouw? 
De leider ziet thans zijn moeite beloond, er komt begrijpen in dit levend dode mensenkind. Nu kan hij glimlachen. Hij krijgt dit ongelukkige leven eronder. Hij zet zich schrap en zegt: 'Zo is het, beste man, dit is 'n vrouwenlichaam. Dit lichaam is je even geleend. Wees nu een beetje voorzichtig, nu je weet dat dit het lichaam van ons medium is. Hierdoor kunnen wij met elkaar praten. Nu geen fratsen meer, versta je? Een medium is een kostbaar instrument. Je moet dankbaar zijn dat je dit beleven mag. En nu ter zake. 

Je moet weten, man, dat je op aarde gestorven bent. Hier is niets aan te veranderen. En wij moeten je van je eeuwige leven overtuigen. We doen dat gaarne en je ziet, we proberen alles om je wakker te schudden. Weet je dat je op aarde gestorven bent? Weet je dat niet? Ik bedoel, hoe je gestorven bent? Dat moet je toch weten? De matroos weet er niets van, hij kan dit alles zo maar niet aanvaarden. Hij leeft immers. Toch gaat de leider verder en tracht de matroos te overtuigen. Even later geeft de matroos zich wat gewonnen, maar vindt toch dat het een saaie boel is en vraagt weer om een borrel. Hij betast het lichaam nog wat en wil nu wel luisteren. Je moet aan een ander leven beginnen. Je bent op aarde gestorven, herhaalt de leider. Je moet dit aanvaarden, man, eraan ontkomen kan je toch niet. Waar ben je verdronken? Je bent immers verongelukt? De aanzittenden weten dat de helderziendheid van de leider nu op de voorgrond treedt. Dit is een machtig wapen van hem en hij kan ervan gebruik maken om de ongelukkigen de waarheid te zeggen, indien zij blijven weigeren. Nu is er contact, want hij kan praten. Hij vraagt: Ben je nog dronken? 
Erg dom gevraagd, maar de matroos zal wel reageren en hij doet het ook. Ik ben stomdronken, man, zie je dat dan niet? En ik moet 'n borrel hebben. De leider negeert hem nu en zegt weer: Heb je nooit van spiritisme gehoord? Van seances, waarop geesten komen die dan door aardse mensen worden geholpen? Ja, ik geloof van wel, maar dat het zo' n zootje was, wist ik niet. Wat voor slijmjurken zitten hier toch bijeen. Moet je die lange gezichten eens zien. Het is raak. De aanwezigen vinden dit het toppunt van brutaliteit; hoe heidens! Hoe kan een mens zó diep zinken. Medelijden moest je hebben met dit brok leven. Droevig is het. Wat konden zij dan gelukkig zijn, nu ze reeds wisten dat er een eeuwigdurend leven was. En deze matroos leefde reeds in die andere wereld en wist eigenlijk niets, was er droevig aan toe. Hoe ongelukkig waren deze mensen. Maar de leider gaat verder. 

Wij willen je helpen, beste man. We willen je de ogen openen. Geloof het toch, vriend, je bent gestorven en je moet aan een nieuw leven beginnen. Je moet dit leven vaarwel zeggen, dit is jezelf bewust vernietigen. Vraag Christus om hulp. Vraag het onze leider, hij zal je helpen. Roep om Christus, vriend, en de hulp zal je gegeven worden. 
Dit is raak geweest, de matroos vraagt bevend: Waar is Christus dan? 
Vraag het onze leider, beste man, de meester in je eigen leven, hij zal raad geven. Doe het man, nu is de stem van de leider ontroerend, hij geeft alles van zichzelf, grijp deze kans met beide handen aan, doe het toch, we zouden het zo gaarne willen. We willen dat je hoger komt, zie je, dóe het! 
De aanzittenden zetten er hun hoofd voor in, nu is hij gewonnen, maar ze vergissen zich lelijk. De matroos geeft zich nog niet, maar de leider is nu onder inspiratie gekomen en trekt hem in zijn gloedvolle rede op en weer staan ze voor het afwachten. 
Nu zegt het dronken gezicht: Christus om vergiffenis vragen? U zegt - de beleefdheid komt - dat ik Christus om vergiffenis moet vragen? Het antwoord ligt de leider op de lippen, maar de matroos is hem net voor en barst in lachen uit. De woorden die nu gezegd worden zijn striemend voor hen allen, maar ze kennen dat wel. 

Het is hier al net als bij het Leger des Heils. Ik doe dat niet, ik ga niet voor die mensen op mijn knieën liggen. 
Er is toch verandering gekomen. 
Doe het dan maar in gedachten, je hoeft het niet eens hardop te doen, man, ook dat is goed. Doe het, doe het toch! De heilige ernst van de leider raakt toch het dronken innerlijk van de matroos. Het hoofd gaat naar beneden, het moest ook eens te lang duren voor het medium. De aanwezigen zien wel, dat een dronken matroos niet spoedig te bekeren is. Het hoofd hangt nu op de schouders en de matroos is in gedachten. De aanwezigen bidden voor hem, er is berouw in dit mensenhart gekomen, ze voelen het. Het gehele program is kunstig. 
Van het gebed gaat niets uit, het is het gemurmel van sensatie zieke mensen, onbewust en toch weer bewust van hun doen en laten geven ze zich voor de ongelukkige. Maar ze denken: Wat heeft dat mens toch een prachtige gaven. Wat die dame al niet kan. Het is een wonder, ze beleven grote dingen. Maar plotseling springt het medium op alsof haar een insect gestoken heeft, ze wil een borrel hebben. De leider weet het, zo doen nu eenmaal ongelukkigen, bij de haren moet hij hen uit dat ver schrikkelijke leven trekken en vooral geduld, heel veel geduld, of ze bereiken niets. Hij knikt de anderen wijsgerig toe, ze begrijpen het moeilijke van het geval, en een dak op de geestelijke woning is zó spoedig niet verdiend! Hier moeten ze alles voor inzetten, ze weten nu eenmaal dat het heel moeilijk is. Ze kunnen nu weer van voren af aan beginnen. Hij zucht diep, ook de anderen zuchten. Dit is het toppunt . Zo u je zo' n man niet? 

Het medium dacht intussen: Nog wat tegenstribbelen, ze moeten niet denken dat het vlug gaat, dronken mensen zijn nu eenmaal lastig. Opnieuw beleven ze een kort gevecht, maar ze laat zich spoedig overwinnen en wil luisteren. De leider voelt het, nu is het kwaad in dit leven onschadelijk gemaakt. Ze bidden voor hem. Dan valt de matroos op de knieën, buigt het hoofd en smeekt om hulp. Voor hun ogen geschiedt h et. Hij verzet zich niet meer, het ogenblik is gekomen. Ze denken dat Christus hem aangeraakt heeft. Intussen komt het medium vrij van de matroos, en wat zal er nu gebeuren? 
Het medium rijst omhoog, richt het hoofd op, staat nu in hun midden als een overheerser, maar men voelt dat het heilig is. Christus legt zijn handen op het onzichtbare hoofd van de matroos, die thans weer in de astrale wereld is aangekomen, en liefkoost de zondaar. De hand van Christus woelt over het onzichtbare hoofd, allen beven van emotie. Christus heeft dit leven in zijn eigen hemel opgetrokken. Hoe kan het ook anders. O, heiland, roepen ze in extase Christus toe. O, heiland. En hun heiland zegent hen. 
U ziet, zegt Christus, wat het gebed vermag. Ik dank u voor het grote werk aan mijn kind gedaan. 

Christus steekt hen een pluim op hun hoed en vindt nu dat er gebeden moet worden. Je kon immers niet weten of de matroos zich alsnog zou bedenken. Ze bidden met Christus en dan zegt Christus: Mag ik mijn kinderen bedanken? 
Maar ze willen geen dank, ze vinden Christus erg lief. Ze beleven wat niemand op aarde beleven kan, hoe ongelooflijk het ook is, het geschiedt, ze zien het wonder voor zich. Zij beleven de waarachtige goedheid van Christus, Christus is zelf ontroerd, maar hij moet weg en gaat, trekt zich terug in de astrale wereld. De aanzittenden buigen, ze zijn nu eerbiedig en kijken niet naar het medium. Maar de matroos komt terug en ook hij moet danken, heel veel dank brengen, omdat hij zó geholpen is. Hier! zegt hij, en wijst met zijn vinger naar de plaats waar Christus gestaan heeft, Hier stond Christus! 
Dat klopt, want Christus stond daar en het medium kan het niet weten, zij is in trance. Een mooi bewijs is het. Het medium moet erdoor schreien, de anderen hadden hun tranen reeds afgedroogd en beginnen opnieuw. Dit is het mooiste ogenblik, allen zijn ontroerd, niet één is er koel onder gebleven. Het verstijfde hart zal nu bezwijken. 

De matroos dankt allen. Hij vraagt nog of hij nog eens mag terugkeren en hij belooft hun zijn best te zullen doen. Hoe goed ze voor hem zijn geweest, kan hij niet eens verwerken. Hij trekt zich met moeite terug, hij moet het lichaam verlaten. De leider komt en vindt dat ze mogen ophouden. Het is een prachtavond, zegt deze geestelijk bewuste en verdwijnt weer achter de schermen van leven en dood. 
Wat ze hebben beleefd, zegt het aardse leiderschap, is een groot wonder. En zo is het, moeten ze beamen, het is ongelooflijk. Het medium komt uit haar slaap, ze veegt zich het zweet af en wordt nu bewierookt. Welk een gaven hebt u toch. U bent een bijzondere kracht. O, wat voor een genade is het en waar heeft 'n mens het eigenlijk aan verdiend. Het is ongelooflijk, mevrouw! 
Ze krijgt haar tientje en gaat weer heen en met haar de leider. Mijn hemel, zegt er één, hoe kan het. Ook de heer des huizes vindt dat het bijna niet te aanvaarden is. Als deze mensen nu maar even hadden doorgedacht, zouden wij hen van deze zijde uit angstig hebben kunnen maken, doch ze waren nog niet te bereiken. Toch legde ik in de heer des huizes twijfel en ging heen, met mij de anderen, die dit alles volgden en voor zichzelf tussen leven en dood een studie maakten van al deze verschrikkelijke methodes. Dit zijn nu reddingsseances. Ik vertel u de heilige waarheid, u moet dus niet denken dat ik u een leeg verhaal opdis; de wetten van ons leven staan dit trouwens niet toe, of ik bega grote fouten. Deze seances hebben echter een heel andere betekenis. Of er waarlijk gered kan worden is alweer een heel ander probleem, dat zal ik u aanstonds verklaren. Dit alles is het bewuste afmaken van Gods heilig Kind en zóver gaan uw charlatans. Ze ontzien niets! 

Hoe goedgelovig deze toehoorders zijn, grenst waarlijk aan het ongelooflijke, en deze mensen leven in uw midden. Ze zijn tot alles in staat gaan over lijken, zei ik u reeds. 
Maar wat hebben ons de astrale wetten te vertellen? In de allereerste plaats: Dit is geen medium, maar een vreselijke bedriegster. Zij is een geb oren toneelspeelster. Ze bedriegt bewust, ook al is er in haar het gevoel dat de mogelijkheid van beďnvloeding door Gene Zijde toch bestaat en ze denkt gaven te bezitten. Maar ze ging zover, dat we konden ingrijpen en haar afschuwelijk leven onschadelijk konden maken. Wat is een astrale wet? Kan een dronken matroos ineens bekeerd worden? En kan dit leven door Christus worden aangeraakt? Hier kunt u zelf al het antwoord op geven, maar de astrale wetten vertellen u het volgende: In de duistere hellen aan deze zijde leven miljoenen zielen, van deze afstemming, mensen, die dronken deze wereld binnentraden, anders gezegd, die door hun dronkenschap de dood ingingen. Maar wanneer u een borrel drinkt op aarde, wil dat nog niet zeggen, dat u aan deze zijde een helbewoner bent, een demon. Een borrel stemt u nog niet op een hel af; hiervoor moet u oneindig veel meer kwaad hebben gedaan en zo diep in modder en slijk wegslinken, dat ook uw leven op aarde een hel is. Al uw medicijnen worden ervan gemaakt. Dronkenschap is voor onze wereld dan ook iets anders dan deze spiritisten zich wijsmaken. Zijn er in u geen andere eigenschappen dan dat u een borrel drinkt, dan voert de borrel u naar een heel andere sfeer. In een schemerland treden deze zielen binnen, daar moeten zij voor ons leven ontwaken. De hel, waarin mensen leven die tevens kunnen moorden, is het land van haat, maar niet iedere borreldrinker is een moordenaar. En nu het volgende. 

Wanneer u in een dergelijke toestand zou sterven, blijft slechts het dronken lichaam op aarde, want de ziel is niet dronken. De ziel komt hier aan en slaapt zich wakker. Doordat zij slapende hier is aangekomen denkt zij nog op aarde te leven. In de aardse roes is de dood niet beleefd. De ziel zelf is klaarwakker en nuchter, volkomen vrij van aardse roes. Hoe wil een astraal mens nu terugkeren in die dronkenschap? Voelt u het onwaarschijnlijke? 
Indien de matroos, om eens bij hem te blijven, niet voor het hogere leven openstaat, kunnen wij hem niet helpen en is er met hem ook door u niets te beginnen, we laten deze zielen aan hun lot over en - omdat het immers toch niets uitricht - denken wij er niet aan hem naar de aarde te brengen zodat spiritisten hem wakker kunnen schudden. 
Zo we het wel moesten doen, zou hieruit duidelijk spreken, dat wij hier met miljoenen bewuste geestelijke wezens met onze mond vol tanden staan en zélf geen hand kunnen uitsteken en kunt u dat geloven? Ook al is het tandenvraagstuk alweer een ander probleem, ge moet aanvaarden, dat wij deze dronken en toch nuchtere zielen aan deze zijde niet eens behoeven te helpen want hun geestelijke toestand redt zichzelf. Ze slapen zich gezond en eerst dan beginnen wij aan hun ontwikkeling. Dat wat dronken was, bleef op aarde achter, de ziel staat nu voor de eigen geestelijke afstemming. We laten deze zielen doen wat ze zelf willen, maar al spoedig komen ze tot het vragenstellen, waarna ze van hun eigen toestand overtuigd kunnen worden. Als ze hardnekkig willen volharden in hun onbewust gevoelsleven, en niet aan een hoger leven beginnen, is niet één ziel aan onze, noch aan uw zijde in staat hen te helpen. Aan deze zijde heeft hun onzin geen betekenis meer. 

Maar zij die te helpen zijn behoeven we niet eerst naar de aarde re voeren en onderweg dronken te maken, zodat de spiritisten een beeld krijgen hoe onwillig toch deze mensen wel zijn, ook dat is té banaal. té onbeholpen en niet mogelijk! Die zielen worden ook niet naar de aarde gebracht, ze leven slechts in het brein van deze bewuste en onbewuste bedriegers. Al dit onnozele gepraat is geestdodend! Het heeft eigenlijk niet eens zin er dieper op in te gaan. Toch is dit redden van zielen zo angstaanjagend en zó ontzettend veel mensen houden er zich mee bezig en willen hierdoor hun eigen hemel verdienen, dat het nodig is er over uit te wijden. Het vragen van een matroos om een borrel klopt niet met de astrale wetten. En wanneer deze man toch trek heeft in zijn aards borreltje dan keert hij met duizenden van deze zielen terug naar de aarde en drinkt nu door de stoffelijke mens z'n borrel. Dat is mogelijk, want hij komt door de levensaura van de mens heen en eet en drinkt zoveel hij dat zelf wil. Is hij verzot op iets lekkers, dan zoekt hij eenzelfde mens voor zichzelf op aarde uit, man of vrouw komen in zijn leven, en hij dwingt het aardse gevoelsleven ertoe juist dat te eten en te drinken wat hij wenst en waaraan hij door zijn verlangen vastzit. Zij doen dus iets anders dan de spiritisten zich voorstellen en komen nu door de astrale wetten tot stoffelijk éénzijn. Op deze wijze worden er door hen zelfs kinderen geboren, ook dat ligt in handen van de astrale mens. 

Ons leven is waarachtig, we leven in de wetten en kunnen deze ons eigen maken, maar die wetten moeten door het aardse wezen beleefd worden. Dat wil zeggen dat de matroos zijn persoonlijkheid moet veranderen, wat jaren kan duren. En daar wachten wij niet op, of ons eigen leven stond stil. De spiritisten kennen deze wetten niet en spelen op hun avond met leven en dood, verkrachten de geestelijke gaven en bespotten het leven van Christus. Er komen geen dronken mensen naar de aarde! Heel vroeger is het redden van ongelukkigen op seances wel beleefd. Door een geest van het licht werden die zielen naar de aarde gebracht om geholpen te worden, maar dat helpen geschiedde op andere wijze. De spiritisten hebben zich van dit gebeuren meester gemaakt en redden nu wat er te redden valt, maar hun redden heeft geen betekenis meer. De zielen op wie ik doel hadden tijdens hun stoffelijke leven alle bestaande wetten tussen leven en dood overschreden en waren aan deze zijde ingeslapen. Ze bevonden zich in een toestand als uw kwallen aan het strand en daarin móest verandering komen. 
Nu werden ze naar de aarde gebracht, daalden in het organisme van het medium af, dit lichaam trok nu het onbewuste zielenleven omhoog en het wakker worden volgde. Dan kon het gebeuren dat hij die als medium fungeerde er de krankzinnigheid door moest aanvaarden, want het kwam voor dat een ziel die tot bewustzijn kwam, het stoffelijke lichaam weer voelde en dat organisme niet wilde verlaten. Hierin werden de wetten uit ons leven en die van het stoffelijke organisme beleefd, waarvoor de aanwezigheid van een meester nodig was. De ziel maakte zich dus door het afdalen bewustzijn eigen en kon nu aan het eigen ontwaken beginnen. Maar deze bezieling gaf aan het zielenleven de kracht om zich voortaan staande te houden. 

Tóen echter Gene Zijde waarnam dat de spiritisten deze wetten bezoedelden en van het gebeuren een spel maakten, zij waarlijk dachten dat zij het ongelukkige kind van Gód konden helpen, trok Gene Zijde zich terug en volgde een andere methode. Wat op aarde het medium onderging, beleefde in ons leven een vader en moeder. Deze moeder sloot zichzelf in het leven van haar kind op en bleef nu op deze wijze haar eigen liefde helpen. Hierdoor ontwaakte haar kind en bleef bewust, daar zij, of de vader, de concentratie van het kind versterkte zodat het geestelijke inslapen niet weer kon intreden. Al uw krankzinnigen beleven iets dergelijks. Velen van hen worden op deze wijze door een liefdegeest, als beschermengel, geholpen, of ook déze zielen zinken diep in het eigen leven weg, waardoor de demon die met dit leven verbonden is zich uitleeft. 
Wat dus vroeger waarachtige hulp voor deze zijde op aarde betekende is nu kletspraat geworden in handen van hen die gehoord hebben hoe eens de klokken hebben geluid. Nu wordt er door géén geest meer gered, dat redden geschiedt door de moeder of de vader van dit kind aan deze zijde. Niet één ziel wordt meer naar de aarde gebracht -- hóórt u het goed -- niet één mens kan op deze wijze geholpen worden, omdat aan deze zijde miljoenen mensen leven die gereed zijn om zichzelf ten volle in te zetten voor deze zielen. We hebben hiervoor het aardse medium niet meer nodig! 

Doordat de ziel kan uittreden, de psychische trance beleefd kon worden, was het voor onze wereld mogelijk opnieuw in het organisme af te dalen en de wetten ervan te beleven. Op die avonden werd er echter astrale wijsheid ontvangen en wel zó machtig, dat op die avonden alle psychische wetten voor de krankzinnigheid werden verklaard. De aanzittenden beleefden dan geestelijke wonderen. Thans is het kletspraat, grote onzin, wat ze er zelf van maken, en ons leven wordt door deze lieden belachelijk gemaakt. Een geestelijk meester die van een waarachtige seance de leiding had was een kosmisch bewuste, hij had de wetten leren kennen en haar zich eigen kunnen maken. De leegte van hetgeen uw spiritisten beleven is zó vreselijk, zonder dat ze er zelf een goed begrip van hebben. Het is hierom dat God ons dit wapen gaf en wij zullen hen erdoor onschadelijk maken, want de Eeuw van Christus eist van u en van ons het ontwaken. En u leeft in deze openbaring. Wij willen afbreken wat in jaren door die onwetenden opgebouwd is en nog bezig is opgebouwd te worden, wij zullen hun gered vernietigen. De goeden worden door ons niet aangevallen, maar het bedrog en het quasi beleven van deze astrale wetten moeten ophouden.

We roepen hen toe: Gene Zijde brengt sinds lange tijd niet één ongelukkige meer naar de aarde om gered te worden, want aan gene zijde staan miljoenen zielen gereed om te mogen dienen. Wij doen dat nu zélf! Wij hebben hiervoor niet één medium meer nodig, en in wezen ook nimmer nodig gehad! Niet één reddingsseance op aarde, waar ongelukkigen worden gebracht, is waarachtig, of heeft voor onze wereld betekenis. Wij slaan uit uw handen dit middel om een eigen hemel, een dak boven uw hoofd aan deze zijde te bouwen. Wij moeten u dit spel met leven en dood afnemen, omdat onze wereld inziet dat Christus als de Centrale Figuur in Gods ruimte, belogen, bedrogen en bezoedeld wordt en ge uzelf daardoor vernietigt. Niet één medium is in onze handen om ongelukkigen te helpen wij hebben hiervoor geen mediums nodig, nogmaals, wij doen dat zélf! 
Toch redt men op aarde maar, duizenden mediums denken er goed werk door te doen, maar al die mediums zijn bewuste en onbewuste bedriegers, bezitten geen gaven, want wie denkt te kunnen redden is zélf bezig - hij moet liever trachten zichzelf te redden van het lege bestaan dat hij leidt. Al die mensen moeten aan het toneel gaan, daar kunnen ze zich uitleven, en liever afblijven van onze heilige zaken. Nogmaals, we roepen hun van deze zijde toe: Redt u zélf!!! 

Deze aanzittenden aanvaarden op een wijze als het kuddedier weet te aanvaarden en moeten voor het normale leven op aarde nog ontwaken. Zij bezoedelen al de christenen die voor Christus de brandstapel opgingen, het leven van de mediums die voor ons leven een taak te volbrengen hebben en daarom moet deze onbeholpen mensen, die zoveel kwaad doen en opnieuw scheppen, het middel ontnomen worden zodat ze niet langer kunnen blijven doorgaan met dit afschuwelijke gespot. Door deze spiritisten durven wij het woord spiritisme of spiritualisme niet eens meer uit te spreken, zó hebben deze mensen het heilige contact tussen uw wereld en de onze bemodderd, besmet, op een wijze als maar weinig heilige zaken door het stoffelijke mensenkind verdierlijkt zijn! Deze kanker is zo vreselijk ingevreten, de wond zó tot stinkens toe verrot, dat geen heelmeester, hoe kundig ook, in staat is hier redding te brengen; hij staat machteloos tegenover een dergelijke omvang. In deze handen zijn geestelijke gaven nog gevaarlijker dan het mes van een onervaren chirurg die het levende deel bewust vermoordt! Deze ongeoefende hand immers snijdt in het levende kind Gods en zal te aanvaarden hebben dat hierin de wetten worden overschreden en zo doen uw spiritisten, zij scheppen méér armoede, méér ellende dan geestelijk gewin en dat in naam van Christus! 
Het offeren van deze mensen heeft voor onze wereld geen cent waarde. Hun geoffer is de vernietiging van het allerheiligste. Dit soort gebeden is modderachtig slecht en bezwangerd van een duivels bewustzijn. De goedgelovigen moeten hiervoor nog ontwaken, tot deze zielen behoren echter ook intellectuelen. Wij komen niet tot u, of tot hen die naar zulke seances verlangen, wij willen bewust kunnen werken en gooien onze levens niet als parelen voor de zwijnen, we weten dat de parelen reeds vele duizenden eeuwen in de modder weggezonken zijn. Zoek zelf, wij geven u raad, maar essentiële raad, geen wartaal, wij stellen u voor de astrale wetten en die roepen u het geestelijke halt toe!

Kunnen mensen, die toch Christus hebben leren kennen, zó erbarmelijk ziek zijn dat ze deze onzin aanvaarden? Ik zei u toch, het zijn bewuste krankzinnigen. Maar deze krankzinnigen spelen met het heilige vuur en dat vuur moeten we hun ontnemen en daar doen wij alles voor. God gaf óns deze genade! Door onze mediums leggen wij hun onbeholpenheid vast, de mensheid zal er ons eens dankbaar voor zijn en ook zij zelf, indien het bewuste weten in hen gekomen is. Wij steken het vuur aan om hun avondjes in brand te steken en volkomen te vernietigen, we zullen hun géén middel meer in handen laten. Volstrekte eerlijkheid zullen wij betrachten, maar wij brengen voor hen de astrale wetten op aarde. Nu mogen ze weten! 
Volgens de wetten van leven en dood is dat gered het laagste gedoe dat ge als mensen en als kinderen van God op aarde beleven kunt en gij geeft erdoor blijk nog tot het kuddedier te behoren! 

Op de volgende zittingen van de boven beschreven kring beleefden we weer iets anders, de dame was onuitputtelijk. Het medium komt elke week een avond, ze reist haar clientčle af en doet enorm veel goed. En haar geestelijk leider volgt haar trouw als een hond naar al die zittingen en is haar levensbeschermer geworden. De aanwezigen hopen weer op een mooie avond en de aardse leider zegt dan ook dat ze erop kunnen vertrouwen, haar leider heeft het medium nog nimmer in de steek gelaten. De laatste dagen was het tenminste weer ongelooflijk. Máár, zegt hij, zoals het hier is hebben ze het nergens. Dit is liefde, waar hij zelf geen woorden voor heeft. Maar nu mond dicht, het medium gaat al inslapen, ze heeft haar taak alweer aanvaard.
Ja, zegt nog een dame, het is zo, ze doet geweldig veel goed met haar gaven. Ik zal het niet vergeten, het is wel de moeite waard om hiervoor mijn steentje bij te dragen. U kunt ervan verzekerd zijn, ik zal haar niet vergeten; trouwens, wij hebben er al over gesproken. 
Het zuchten van het medium en het zwakke gekreun dringt tot hun gesprek door. Het is alsof ze onder narcose ligt en haar onbewuste ziel toch iets van de zware operatie voelt. Thans nog te praten is heiligschennis. Het spel van leven en dood kan beginnen! 

Het medium mompelt iets, maar het is niet te verstaan, het blijft in de mondholte opgesloten, daarna horen de aanwezigen een soort gepiep, zodat ze niet met recht weten te zeggen wat het eigenlijk is, maar er schijnt iemand op komst te zijn. Ikzelf kijk waarachtig nog om mij heen of er geesten gekomen zijn die van haar organisme bezit wensen te nemen, zo suggestief is de voordracht van de dame in trance. En weer piept ze. Mijn broeder die naast mij staat, eens een dominee op aarde, die de wetten wil leren kennen en wiens gids ik ben, glimlacht, maar kijkt mij aan en neemt mijn voelen en denken over. Ook op zijn mooi gelaat is droefheid te lezen en minachting, omdat hij het aardse wezen op leugen en, bedrog betrapt. Het gevoel dat nu in hem is trekt groeven op zijn gelaat. 
Wij staan in hun midden, worden door niemand waargenomen en kijken nu naar al deze mensen. Niets is onbegrijpelijk voor ons. Mijn broeder in de geest zal zich deze wijsheid eigen maken nu hij zijn schone taak op aarde heeft volbracht. Hij leeft thans in de werkelijkheid. 
De dame doet als een kind. Dat nemen wij waar én zij die op aarde zijn. We kunnen dus aannemen dat er heden geen dronkenlap hun vredige uren zal bezoedelen, thans is het een kind dat geholpen moet worden. Welke wijsheid zal men hun thans schenken? Ze doet nu heel erg kinderachtig, de dame van veertig, en pruilt eigenlijk maar wat, het is een duidelijk piepen dat haar mond tevoorschijn roept, waardoor de aanzittenden moeten geloven dat ze als een kind is. Dat is nu het belachelijke, waarom we even onze heilige ernst naast ons neerleggen. Wij voelen ons met de stoffelijke mens volkomen één, zodat we in staat zijn u een duidelijk beeld te geven van alles wat zich alzo voordoet. Ik leg alleen dát vast wat ik met mijn eigen ogen mocht aanschouwen en volgens de astrale wetten kan beleven, want de aanzittenden hebben hun normale verstand verloren. 

Ik zie, dat ze enige woorden wil zeggen, haar mond spant zich. Het aardse leidertje denkt reeds te voelen wie het is die tot hen is gekomen vanuit onze wereld. Hij vraagt dan ook: Wat is er, kleintje? 
De anderen zijn stomverbaasd. Een kind is het? Zij hebben het geen van allen nog gezien, maar hij zag het. Is dit helderziendheid of hebben ze het met elkaar afgesproken? Maar u ziet het, niet elkeen is voor dit leiderschap geschikt. Dit is aangeboren talent. Ook het medium kent haar taak, ze begrijpen elkaar volkomen. 
Ze zegt nu: Ik moet mijn moeder hebben. 
Het is afgrijselijk, hoe ze de kinderlijke stem verkracht. Ik vind deze vertoning niet zo best. Maar dat kan nu moeilijk anders. De leider moet nu antwoord geven en hij is ervoor gereed. Hij zet zich in postuur, kijkt toch even langs al die blijde gezichten en vraagt dan: Is je moeder dan niet bij je kleintje?  

Neen, pruilt het medium, ik weet niet waar moeder is. Dit zullen wij eens even voor je in orde maken, schat. Het kind verdwijnt van het toneel, de geestelijke leider komt even om de hoek kijken en zegt: Je moet deze kleine schat helpen, vrienden. Haar moeder is nog op aarde, maar het is een slecht mens. Toch zoekt de kleine schat naar haar moeder en komt hierdoor in ons leven niet tot rust. Ze is zeven jaar oud en verdronken. Helpt haar dus, ze heeft alles verloren. Onzin, had de dame erachter moeten zeggen, fout!! Er is geen kind van zeven jaar dat door haar tot de aanzittenden spreekt. Ze speelt weer haar spel, ze weten nu wat hun te wachten staat. Een boel narigheid is zomaar ineens op alle aanwezigen gegooid, zonder erbij te denken zitten ze er middenin. De mensen krijgen het benauwd. Wat leeft er toch een hoop ellende tussen leven en dood, enige moeders krijgen tranen in de ogen. Hiervan weet de mensheid weinig af Arm kleintje toch, laat een moeder zich ontvallen, waardoor ze de anderen in haar diep meevoelen trekt, die nu op hun beurt weeklagen.
Die moeder toch, zegt een ander. De één heeft haar, anderen niet. Maar dit bedoelt ze niet en ze verduidelijkt: Ik bedoel, de één vertrapt dit geluk, anderen willen het bezitten en krijgen het niet, hoe het verlangen ook is. Het is wel hard. Wie werkelijk verlangt staat met lege handen. Slonzen, zegt ze, hebben alles. 

Men kijkt in haar richting. Of ze gelijk heeft of niet, de zitting staat stil, allen luisteren, zelfs de dame in trance en het leidertje zijn zo in haar praten verdiept, dat ze Gene Zijde en het kind totaal vergeten. Maar dan herstelt de leider zich en hij zegt: Monden dicht, alstublieft, straks kunt u praten. Er moet gewerkt worden. Hij is alweer gereed en zegt: Moet je eens goed luisteren, schatje. De leider wil verdergaan, maar het kind valt hem in de rede en vraagt: Waar is moeder nou? De leider vindt het onhebbelijk. Hij zegt dan ook: Je moet luisteren, kleine meid. Dat zal je toch daar wel geleerd hebben. Het is niet netjes, nietwaar, iemand in de rede te vallen. Hij gaat verder. Het kind trekt met haar mondje van veertig. Daar, waar je bent, dat is het hiernamaals. Weet je dat? 
Het duurt even, dan komt het antwoord. Het medium moet eerst denken, overleggen waarheen dit gesprek haar brengt, maar ze zal zich er wel uitredden. 
Ja, dat weet ik, mijnheer, de zusters vertellen ervan. Maar waar is moeder nou? Het kind voelt scherp aan, het is het opdringerige van de oudere persoonlijkheid, maar de leider gaat er niet op in en antwoordt: Moeder komt straks, kleintje, zolang moet je nog geduld hebben, maar dan komt moeder tot je. Zal je zolang geduld hebben? 

Maar duurt het heel lang, mijnheer? Wat denkt u? 
Ze is rap, dit kind, te oud eigenlijk, de leider weet niet wat hij moet antwoorden. Maar dan komt het ineens. 
Neen lieveling, het duurt niet lang meer en je moet je best doen. 
Rustig afwachten en lief zijn. Zal je dat doen, schat? 
Het kind is niet tevreden en stelt hem voor nog grotere problemen, hier zijn kat en muis bezig, tezamen spelen ze hun spel. Kort en bewust is de vraag: Van wie heb je dat, weet je dat? 
Wat? zegt de leider. Je, je... Ben je, had hij bijna gezegd, een straatmeid. Hij bedenkt zich echter vlug en kijkt de kring rond. Ze weten het allemaal, het is ' n bijdehandje. Het antwoord is: Waar ik dat van weet, kleintje, van de meester. De meester aan jouw zijde, in de wereld waarin je bent, heeft het mij gezegd. Zal je nu je best doen? 
Ja mijnheer, piept het medium. 
Goed zo, mijn lieve schat. We zullen nu tezamen bidden. En daarna zal de zuster die je hier bracht je weer terugbrengen. Maar vergeet niet, je moet nimmer vergeten dat je tegen oudere mensen u moet zeggen. Zal je erom denken? 
Ja mijnheer. 

Allen bidden voor de kleine meid, de hoofden gaan naar beneden, maar ze mogen erbij blijven zitten. Deemoedig zijn al deze mensen, het is en blijft voor hen heilige ernst. Ze bevinden zich op heilige bodem en neemt u hun dat nu maar eens af, zeg ik tegen mijn geestelijke broeder naast mij. Ze zijn diep ontroerd over het kleintje, dat een kind van hen is geworden. Maar de kleine meid piept alweer en wil iets vragen. Ze horen: Mag ik nog eens terugkomen, mijnheer, het is hier zo prettig. Maar natuurlijk, lieve schat, natuurlijk, kom maar gerust. De zuster zal het je wel zeggen. 
'Wat is het hier mooi, mijnheer, u bent zo lief voor me. 
Ze voelen veel voor het kind, de aanwezigen, en ze begrijpen nu dat het is heengegaan.  
Wat een reis, wat 'n reis heeft dat ding te maken, laat zich één van hen ontvallen. De anderen begrijpen wat ze hiermede zeggen wil. Eén antwoordt haar en zegt: Ze beleeft meer dan wij in die ruimte. Maar het is een lange weg, ze komt helemaal uit. . . Ja, waar komt het kind eigenlijk vandaan? Weet u dat? 
De leider zegt: Dat is nogal logisch, uit haar sfeer natuurlijk, het is heel eenvoudig. Meteen is het gesprek beëindigd. Nog zegt er één: En zo'n kind nog, grote mensen verliezen zich in de ruimte. 

Maar er is toch een zuster bij haar, zegt alweer een andere moeder. En de leider antwoordt: Weet je dat nog niet? Jullie moeten nadenken, of de wijsheid ervan gaat verloren, aan je leven voorbij. De man heeft gelijk, het gepraat staat plotseling stil en het medium is wakker. Men zal haar nu vertellen wat er is geschied, voordat er iemand anders komt. Wat zeggen ons de astrale wetten? Wat is de werkelijke, de énige waarheid? Deze, die nu volgt! 
Een kind, dat het aardse leven op jonge leeftijd verlaat, wordt aan deze zijde door een geestelijke moeder opgenomen en liefderijk verzorgd zoals een aardse moeder het niet zou kunnen. Hoe goed en groot de moederliefde ook is, hoe innig de banden tussen moeder en kind ook zijn, het sferengeluk en de sferenliefde overtreffen in alles het aardse liefdegevoel, ook dat van moeder en kind. Natuurlijk wil de aardse moeder haar kind niet verliezen, wat heel eenvoudig is, daar het kinderbezit het heiligste voor de moeder is en door God aan ons mensen is geschonken. Maar een kind van die leeftijd dat niet meer naar de aarde hoeft terug te keren is een engel. En dit kind als engel vertegenwoordigt één en vele andere astrale wetten, daar het een kind is. Zijn sterven heeft astrale betekenis. De ziel heeft deze vroege dood en deze overgang naar het astrale leven te beleven en zelfs in eigen handen. Dit houdt verband met het oorzaak en gevolg van die ziel. Zij heeft nu iets op aarde beleefd en keert terug naar de sferen van licht. Dit is het verdergaan in de geest, het terugkeren tot God. Is het beleefde volbracht, dan treedt onherroepelijk de dood voor dit leven in! 

Moet deze ziel echter nogmaals naar de aarde terugkeren om iets goed te maken of te beleven, dan trekt de wereld van het onbewuste dit zielenleven aan. Deze wereld is voor de ziel om uit te rusten en zich gereed te maken voor de nieuwe geboorte. De ziel daalt nu tot het vonkstadium af, dat is tot het ogenblik van het ontwaken, toen de schepping een aanvang nam. Als vonk Gods kan de ziel in het moederorganisme afdalen, waarna het groeiproces kan beginnen. Als volwassen bewustzijn kan de ziel niet in het moederlichaam afdalen omdat de ziel de vrucht dooddrukt, daar er thans té veel bezieling is. De ziel als vonk wordt nu in de moeder wakker, waarna het groeiproces begint. 
Gaat dit zielenleven daarentegen verder, is ze vrij van deze geboortewet dan trekt het bewuste hiernamaals dit leven aan en blijft de ziel haar zelfstandigheid behouden. Nu vangen de sferen van licht dit leven op en leven dit kind en miljoenen anderen dus bewust verder. Men weet aan deze zijde wanneer deze zieltjes sterven en dan gaat de moeder aan deze zijde naar de aarde om haar beschermelinge af te halen. Tijdens het sterven, dat heel veel van uw kleintjes zélf reeds tevoren kunnen waarnemen en het dan aan hun ouders meedelen, zien zij een engel bij het bedje, en het kind weet dat deze engel het komt halen. De kinderen, jongen of meisje, zien dat licht, grijpen ernaar met beide handjes en geven zich aan dat licht, aan hun geestelijke moeder over. Op aarde zijn de ouders bedroefd, ze weten echter dat God hun lieveling in Zijn armen genomen heeft, maar van de waarlijke gebeurtenis en de astrale wetten weten de ouders, noch hun dokter iets af. De geestelijke moeder neemt het geestelijke leven van de aarde in haar stralende armen, drukt het aan haar hart en voert het naar de sferen van licht. Zij gaat regelrecht naar de afstemming van het kind, een hemel, waartoe het kind behoort en waarop het afstemming heeft. En een kind van zeven jaar, ook al zou dat kind aards kattig zijn of andere fouten hebben, heeft niets met de stoffelijke zonden uit te staan, dit kind treedt een kindersfeer in het leven na de dood binnen. 

En hiervan hebt u op aarde geen begrip. Als moeders dit weten, zijn ze, of kunnen ze gelukkig zijn; voor hun lieveling wordt aan deze zijde gezorgd. Na hun dood zien ze hun lieveling terug, maar dan wellicht als volwassen mens, want ook het kind leeft verder naar het volwassen bewustzijn. In ons leven wordt echter het kind niet gespaard. De opvoeding is van dezelfde aard als ook het volwassen mensenkind geniet en op te volgen heeft. In ons leven kennen wij geen verzachtende omstandigheden. Dat is aards en onnatuurlijk. In ons leven moet het kind alles van eigen leven en bewustzijn afweten en de wetten van God aanvaarden.  Aan deze zijde leeft het kind in de waarachtigheid van God, wat op aarde niet door het kind beleefd kan worden. Het kind beleeft de stoffelijke afbraak én de geestelijke opbouw, die iedere ziel, als kind of volwassene, heeft te aanvaarden. Dat is de astrale wijsheid, die het kind zich eigen moet maken. God kent hierin geen verzachtende omstandigheid, ook voor het kind niet! Ik geloof niet dat u mij aanvaarden zult wanneer ik u mededeel dat er aan onze zijde geen kinderen leven. Nogmaals gezegd, aan gene zijde leven geen kinderen! Is dat niet vreemd voor u? Klinkt het niet in uw oren als iets dat ge toch niet kunt aanvaarden en onzin is? Toch spreek ik de heilige waarheid uit en ik zal het u dan ook verklaren. 

U moet namelijk weten dat u als mens reeds miljoenen levens achter u hebt. Dat wil zeggen, als een kind op aarde sterft, sterft het organisme, de ziel blijft leven en is oeroud! Het lichaam is jong, de ziel heeft - alléén op aarde al - duizenden levens volbracht en kent geen jong zijn meer. Dit is nu de astrale en de kosmische betekenis voor het zielenleven, dat als kind op aarde sterft. Uit dat bewustzijn put nu de ziel wanneer zij als sferenkind aan deze zijde wakker wordt. Dat wil zeggen, dat de ziel nu haar vorig bestaan binnentreedt en daarin volkomen bewust wordt. Want het laatste, vroeg afgebroken leven, gaf de ziel niet voldoende aan kracht en bewustzijn om zich staande te kunnen houden. Dit bewustzijn is dus te weinig voor een bestaande wereld. 
De ziel treedt dus - ik maak het u op verschillende wijzen duidelijk- dat vorige leven binnen. Dit is het vorige bewustzijn van de ziel, het bewustzijn voordat ze naar de aarde terugkeerde. 
De ziel wordt nu wakker en vraagt om de moeder. De zuster begint het kind duidelijk te maken dat het op aarde is gestorven. Het kind staat als de volwassen mens voor deze wetten, deze astrale werkelijkheid, en heeft die te aanvaarden. Verzachtende omstandigheden zijn er niet. De geestelijke moeder draait er niet omheen, onomwonden vertelt ze het kind dat het de aarde heeft verlaten. Voor het kind van zeven jaar is dat een groot wonder en het wil er meer van weten. Is de band met de aardse moeder nu innig dan vraagt het kind naar de moeder. Het jongere kind zal de vragen niet behoeven te stellen, het kleintje weet er niet meer van. Het kind is ingeslapen en aan deze zijde wakker geworden, alsof het in de wereld van u geslapen heeft en de honger het kind wakker schudt. 

Overheerst nu de aardse liefdeband dan gaat de moeder, als het kind zover is, met haar kind naar de aarde en mag het zijn ouders en wellicht zijn zusjes en broertjes zien. De moeder vertelt het kind over hun leven en alles wat nu reeds voor het bewustzijn van het kind noodzakelijk is, zodat het leert begrijpen. Als deze band tussen moeder en kind waarlijk van geestelijke aard is, zal de geestelijke moeder in géén geval deze liefde verbreken, integendeel, deze band zelfs verstevigen, omdat zij anders in strijd zou zijn met de wetten van God, en tevens omdat liefdebanden niet te verbreken zijn. Een geest van het licht verbreekt geen liefdesbanden Wij bouwen op!
Dat dus een kind, levend in deze onmetelijke ruimte, naar de aardse moeder gaat zoeken is daverende onzin, potsierlijk, onbewust en onwetend. Deze opvatting van spiritisten is zó dom; zó bekrompen, dat wij er geen woorden voor hebben om aan te tonen wat voor wartaal en krankzinnig geklets deze onbewusten spreken, waarmee ze onze wereld en het leven van het kind belachelijk maken! Ook al zou de aardse moeder slecht zijn, dan nog is niet één kind in staat te beleven, wat nu op spiritistische seances beleefd wordt. 
Wanneer het verlangen in het kind aanwezig is voert de astrale moeder het kind naar de aarde en leert het kind het eigen leven kennen. Nu ontvangt het kind in de sfeer der aarde levenswijsheid. Het kind kijkt door de ouders heen, ziet de zusjes en broertjes en ontwaakt erdoor. Het kind ziet dat vader en moeder en de broertjes nog moeten ontwaken, dat zij niet weten wat het zelf reeds weet en het begrijpt nu dat ze hun leven op aarde moeten afmaken. 

Het kind dat vroeg de aarde verlaat, bevindt zich in een kosmische begenadiging. U behoeft niet te denken: dat arme kind! Dit leven staat boven u en heeft u iets te schenken. Dit kind is verder dan u, het heeft afscheid genomen van de aarde en is gereed gekomen met het oorzaak en gevolg, of met dat waarvoor het laatste leven is beleefd en van God werd ontvangen. Vroeg sterven is dus een genade! Indien u het tenminste aanvaarden kunt, de astrale wetten kunnen het u afdoende verklaren. Deze zielen als stoffelijke kinderen zijn voor heel veel leed en smart gespaard gebleven. Denk niet dat het leven op aarde in vergelijking met ons leven in de sferen van licht iets te betekenen heeft.
Een kind treft in de sferen geen leed, het kan niet in de duistere sferen afdalen, het is een engel in de geest. Het kind dat zijn kringloop op aarde nog niet heeft volbracht en slecht is, kan de sferenhemel van het kind niet binnentreden, deze ziel zal terugkeren naar de aarde om er te ontwaken en te beleven en zich de wijsheid van dat leven eigen te maken. Maar ook hiervoor kennen wij weer andere wetten, elk jaar bezit ze, dat wil zeggen de ouderdom van het kind bepaalt waar het kind na de dood zal binnentreden. 
Is het nu niet diep droevig dat dergelijke charlatans de wetten van leven en dood mismaken? Zich door het leven van ons een vermaak scheppen? Het kind dat sterft, leeft aan deze zijde in een geluk, waarvan ge u geen denkbeeld kunt vormen. Datzelfde kind voelt zelfs de ellende van de achterblijvenden. U behoeft uw gestorven kind niet te bewenen, het kind beweent u. Maar het kind zal geen leed en smart behouden, doordat de astrale moeder deze ziel de wetten verklaren zal. En wanneer het weten in het kind gekomen is, ziet en voelt het uw leven aan en komen het begrijpen en het geluk.

U bidt voor uw kind, maar ook dat is niet nodig. Bid liever voor uzelf!!! Ik zeg het anders: het kind heeft uw gebed niet meer nodig, want u bent de ongelukkige, niet het kind!!! Het kind leeft temidden van wijsheid en ontzagwekkend geluk, u in armoede, wellicht in stoffelijke en geestelijke armoede. Hiervan heeft het kind geen weet, niets, niets stoort dit engelenbewustzijn. Dit is het geschenk van God, maar het kind heeft zich de wetten ervan eigen moeten maken. 
Het kind dat verwaarloosd is op aarde maakt zich van die ellende bij aankomst onmiddellijk los. Nu gaat het kind in het eigen bewustzijn verder, met naast zich de geestelijke moeder, en groeit op naar het volwassen bewustzijn. Vergeet nu dit niet: Wij als mensen hebben in deze ruimte meer dan miljoenen ouders beleefd. Waar zij leven en wie het zijn weet u op aarde niet en dit is maar goed ook, of het zou nu een vreselijke chaos worden. Niettegenstaande dat, zal de mensheid deze wetten toch eens moeten, aanvaarden omdat Christus haar u door Zijn Heilig Evangelie heeft gebracht. 
Nu is het mogelijk - ik kom hierop terug - dat het kind de moeder uit het vorige bestaan voor zich ziet en dan worden deze zielen weer verenigd. Hoort u het? Dit zal voor vele moeders, omdat ze nog onbewust zijn van de Goddelijke wetten, smart betekenen. Immers, het is háár kind. Maar ik zeg u, wij hebben duizenden vaders en moeders gekend. De moeder zal nu denken dat zij haar lieveling moet afstaan: En dit is een onbewuste gedachte, echt aards. Voor God verliest u geen liefde. Maar God wil dat ge de universele liefde beleven zult en u die liefde eigen maakt. Aan deze zijde zijn wij zover. U hebt dus te leren al het leven van God lief te hebben want al die mensen op aarde zijn Gods kinderen. Een moeder dus die alleen haar eigen kind liefheeft, heeft voor God geen liefde, kent geen liefde, deze liefde is egoďstisch. Zo de moeder haar eigen kind wil terugzien, wil zij liefde ontvangen van haar eigen kind, dat thans in de armen van een geestelijke moeder gelukkig is, zal ze zich volkomen overgeven, eerst dan kan zij haar eigen kind liefhebben, óf deze moeder sluit zichzelf voor de universele liefde af! Dus al is deze geestelijke moeder in de sferen dichter bij uw kind en zijn deze zielen tot geestelijke eenheid gekomen, toch is men hier niet bezig om u als moeder uit te schakelen. Het universele bezit ligt in uw eigen handen! 

Iedere moeder moet zich dus voor het geestelijke moederschap bekwamen. Het zijn de wetten van God, die ook voor u op aarde gelden. Het zielenleven van het kind kan deze wetten niet ontlopen! Het kind treedt onmiddellijk na het sterven de sferen binnen. Indien u zich op reinheid en heiligheid kunt instellen, voelt u hoe afschuwelijk dit spiritistische gedoe is. Dit geluk en al deze heiligheid worden door deze mensen besmet. 
Wanneer u mijn boek 'De Kringloop der Ziel' hebt gelezen, behoef ik u niets meer te zeggen. Indien dat niet het geval is, het volgende. In dat boek vertelde ik dat het mij gegeven werd om opnieuw geboren te mogen worden. Máár, ik zou weer naar de sferen terugkeren. En dat geschiedde. Maar voordat het zover was, maakte mijn meester mij in de moeder wakker. Hij riep mijn naam, ik hoorde hem en begreep alles. Stelt u zich dit eens voor. Ik was toen tussen de zes en zeven maanden oud. Dat wakker maken kan slechts door een meester geschieden en voor ons die dit beleefden is het een wonderlijke gebeurtenis.
Jozef Rulof. 


Google Analytics Alternative